Selenga'nın en sevdiği oyuncak ayısı bir gün kaybolmuştu. Her yere baktı, bulamadı.
Annesine sordu: "Kaybolunca ne yapmalıyız?" Annesi güldü: "Aramaktan vazgeçmemelisin."
Selenga odayı aradı. Bahçeyi aradı. Kütüphaneyi aradı.
En son koltukların arkasına baktı. Ve orada, toz içinde, kucak açmış bekliyordu oyuncak ayısı!
"Seni buldum!" diye bağırdı Selenga. Ayıyı sıkıca sarıldı.
O gün Selenga önemli bir şey öğrendi: Sevdiğin şeyleri bulmak için sabırla aramak gerekir.
Ve hiçbir şey, bulduğundaki o mutluluğun yerini tutamazmış.