Bahçede çiçek yarışması vardı. En güzel çiçek ödül kazanacaktı.
Kırmızı gül kendine güveniyordu. Ben kazanırım. Herkes beni sever.
Sarı papatya neşeliydi. Ben güldürürüm herkesi.
Mor menekşe mütevaziydi. Köşede duruyordu.
Jüri geçti. Gülü gördü. Güzel. Papatyayı gördü. Neşeli. Menekşeyi gördü. Durdu.
Menekşe solmuştu. Ama yanında küçük bir kelebek vardı.
Bu çiçek neden soldu? diye sordu jüri.
Bahçıvan anlattı: Bu çiçek suyunu hasta komşu çiçeğe verdi. Kendisi soldu.
Jüri güldü. Ödül bu çiçeğin.
Ama solmuş! dedi gül.
Güzellik görünüşte değil, kalpte olur, dedi jüri.